بانویِ جان

بانو جان!

گفتی دیگه نوشته هام رو نمی خونی

باشه

مینویسم

تا همیشه برام بمونه که

بی ادعا

تمام مهرو محبت خودم رو به تو

دادم

پس

خوش اومدی توی زندگیم

راستی

ممنونم از اینکه منو دعوت کردی

به

یک فنجان چای

همراه خنده های زیبای خودت

که بهترین هدیه برای منه

سپاسگزارم

بانوی جان

بانو جان

بانوی جان !چه سخت در حال فاصله گرفتن هستی و هر زمان به یاد می آورم این بیت شعر حافظ را " دل می رود ز دستم صاحب دلان خدارا ...."بانو !هیچ یادت هست عهدی را که بستیهیچ یادت هست گفتی " تا تو باشی بر عهدم

من از آن چشم ترت می ترسم

از سر پر خطرت می ترسم

بانوی جان !

داری دور میشی از دستامداری میری از این خونهیه کاری با دلم کردیکه از بغضت دلم خون ِداری چشماتو میبندیمیگیره نبض احساسمبه جز تو هیچکسو دیگهنه می بینم نه میشناسمبخواب آروم گُل ِ بیتای بی تاببگو جزتو تو ق

خیال می کردم؛ عاشقت نمیشم…●
اگه نگات کنم، یه کم!●

جان دل!دلبرِ جان !باز هم من و صفحه کلید و متنی دیگر و دلی سرشار از دلتنگی. کاش کنارم بودی و از حجم بزرگ تنهاییم برایت می گفتم. مرور خاطرات با تو بودن نتیجه اش این است که دلم قنج میرود برایت ضربان قلبم

تنها با گلها گویم غمها را
چه کسی داند

ز غم هستی

چه به دل دارم
به چه کس گویم

شده روز من

چو شب تارم

کاش سوی تو دمی رخصت پروازم بود

تا به سوی تو پرم بال و پری بازم بود

یاد آن روز که از همت بیدار جنون

زین قفس تا سر کویت پر پروازم بود

دیگر اکنون, چه کنم زمزمه در پرده عشق؟

دور از آن مرغ بهشتی که هم اوازم بود!

همچو طوطی به قفس با که سخن ساز کنم؟

دور از آن آینه رخسار که هم رازم بود

خواستم (عشق ) تو پنهان کنم و راه نداشت

پیش این اشک زبان بسته که غمازم بود!

رفتی و بی تو ندارد غزلم گرمی و شور

که نگاهت مدد طبع سخن سازم بود.

میدونی !

این شعر رو از طرف تو نوشتم

بانوی جان !

بااااانووووی جان !

روزگارا قصد ایمانم مکن

زآنچه میگویم پشیمانم مکن

آدم کسی که دوستش داره رو یادش نمیره

فقط یاد میگیره کمتر راجع بهش حرف بزنه

کمتر فکر کنه

تا کمک کنه که دلش کمتر تنگ بشه

همین ..

گوش کردی ؟ یادش نمیره ..

باااانوی جان

بانو جان!

خوشه خوشه گرد كردي، اي شگفت
رهزنت ناگه سرِ خرمن گرفت
توبه كردي زانچه گفتي اي حكيم
اين حديثي دردناك است از قديم
توبه كردي گر چه ميداني يقين
گفته و ناگفته ميگردد زمين
تائبي گر زانكه جامي زد به سنگ
توبهفرما را فزونتر باد ننگ
شبچراغي چون تو رشك آفتاب
چون شكستندت چنين خوار و خراب؟
چون تويي ديگر كجا آيد به دست
بشكند دستي كه اين گوهر شكست

شاید این نوشته رو برای این می نویسمکه تو تاریخ زندگیم بمونه شایدم ...به هر حال زمونه یادم داده یا حرفی رو نزنم یا اگر زدم عمل کنم تصمیمی که گرفتم شاید یکی از سخت ترین تصمیم های زندگیم باشهاما فکرم ا

مهرورزان زمانهای کهن

هرگز از خویش نگفتند سخن

که در آنجا که توئی

بر نیاید دگر آواز ز«من»

ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

هر چه میل دل دوست

بپذیریم به جان

هر چه جز میل دل او

بسپاریم به باد!

در شبان غم تنهايي خويش
عابد چشم سخنگوي توام
من در اين تاريكي
من در اين تيره شب جانفرسا
زائر ظلمت گيسوي توام
گيسوان تو پريشانتر از انديشه ي من
گيسوان تو شب بي پايان
جنگل عطرآلود

با دلی شکسته و

پر

از اندوه

برایت می نویسم

گل زیبای خندون!

بانوی مهر!

بانوی گل!

یا

گل بانو!

خاطرم هست که یک روز با همان

لحن زیبای پرنشاط ( که دلتنگ یک لحظه ی آنم ) پرسیدی:" یادم ترا فراموش یعنی چی ؟ "

عاقبت ظلم تو رو

یه روز تلافی میکنم